پپتیدها به طور مستقیم باعث کاهش وزن نمی شوند، اگرچه انواع خاصی ممکن است با تنظیم متابولیسم به مدیریت وزن کمک کنند. در حالی که بازاریابی برای «پپتیدهای کاهش وزن{1}» اغلب مزایایی مانند ترویج تجزیه چربی و سرکوب اشتها را برجسته می‌کند، اثربخشی واقعی آنها به ترکیبات خاص، دوز و فیزیولوژی فردی بستگی دارد.

از دیدگاه پزشکی، پپتیدهای فعال زیستی خاصی-مانند گلوکاگون-مثل پپتید-1 (GLP-1) در واقع برای درمان چاقی استفاده می‌شوند. این داروها با تاخیر در تخلیه معده و افزایش سیری عمل می کنند، اما آنها داروهای تجویزی هستند تا مکمل های غذایی استاندارد. برعکس، در حال حاضر شواهد بالینی کافی برای حمایت از ادعای کاهش وزن مکمل های غذایی مانند پپتیدهای کلاژن یا پپتیدهای سویا وجود ندارد. در حالی که برخی از محصولات ممکن است به طور غیرمستقیم از متابولیسم از طریق مکمل های غذایی حمایت کنند، نمی توانند جایگزین کنترل رژیم غذایی و ورزش شوند.