کارنوزین یک دی پپتید متشکل از آلانین و هیستیدین است. این یک غیر{0}}پروتئین، نیتروژن-حاوی جزء شیمیایی است که در سلول‌های ماهیچه‌ای حیوانات یافت می‌شود و می‌توان آن را از ماهیچه‌های آسیاب شده (مانند گوشت طیور) با استفاده از آب جوش استخراج کرد. به صورت بلورهای بی رنگ ظاهر می شود و محلول در آب-می باشد.
تحقیقات فارماکولوژیک روی کارنوزین در زمینه لوازم آرایشی شامل موارد زیر است: مهار اکسیداسیون کاروتن. محافظت از فیبروبلاست ها در برابر پراکسید هیدروژن و AAPH؛ محافظت از DNA در برابر آسیب اشعه ایکس. مهار فعالیت الاستاز؛ و ارتقاء تولید کلاژن در کشت های فیبروبلاست.
عملکرد خاص کارنوزین در بافت ماهیچه ای نامشخص است. برخی تئوری ها آن را به توسعه عملکرد انقباضی عضلانی مرتبط می کنند، در حالی که برخی دیگر پیشنهاد می کنند که فسفوریلاسیون اکسیداتیو را تقویت می کند و در نتیجه باعث افزایش ذخایر ماهیچه ای ATP و کراتین فسفات (CP) برای تسهیل انقباض می شود. فیبروبلاست ها بقای قابل توجهی طولانی در محلول های آبی رقیق کارنوزین نشان می دهند که نشان می دهد نه تنها به عنوان یک ماده مغذی بلکه به عنوان عاملی که متابولیسم سلولی را تقویت می کند و پیری را به تاخیر می اندازد عمل می کند. در کرم های دارویی برای بهبود زخم ها استفاده می شود. کارنوزین رادیکال‌های آزاد را از بین می‌برد-به‌ویژه در جلوگیری از اکسیداسیون-مواد تشکیل‌دهنده پروتئین- موثر است و خاصیت روشن کنندگی-پوست را ارائه می‌دهد. هنگامی که همراه با اسید اوروکانیک استفاده می شود، به جلوگیری از درماتیت حساس به نور کمک می کند. همچنین به راحتی توسط پوست، مو و پوست سر جذب می شود و نفوذ سایر مواد را افزایش می دهد. در محصولات مراقبت از مو، موها را نرم می کند، کنترل پذیری را بهبود می بخشد، شوره سر را کنترل می کند و خارش را تسکین می دهد.